ایده‌ اتاق آینه اینورس از کجا شروع شد؟ یک جایی به اطراف نگاه کردیم و دیدیم بیشتر رویدادهای آموزشی حتی اگر محتوای خوبی هم داشته باشن یه مشکل مشترک دارند: آدم‌ها در این رویدادها حضور پیدا نمی‌کنن، فقط شرکت می‌کنن. می‌آن، می‌شینن، یادداشت برمی‌دارن و می‌رن. بعد از چند روز، جز چند نکته‌ی پراکنده، چیزی از اون تجربه در ذهن و زندگی‌شون باقی نمی‌مونه.

این مسئله به وضعیت کلی نسل جوان هم ربط داره. داده‌های OECD در گزارش PISA 2022 نشون می‌دن ابهام درباره مسیر آینده، به‌ویژه مسیر شغلی و هویتی، در نسل جدید به‌طور قابل‌توجهی افزایش پیدا کرده. حدود ۴۰٪ نوجوانان در کشورهای پژوهش OECD اعلام کردن برنامه‌ی مشخصی برای آینده ندارن و این عدد نسبت به چند سال قبل رشد چشمگیری داشته. امروز ما، همگی، نمی‌دونیم «بعدش چی می‌شه». این دیگه یه بن‌بست فردی یا انتزاعی نیست؛ یک وضعیت جمعیه.

در چنین وضعیتی، آموزش سنتی و جمعی و منسوخ جواب نمی‌ده. وقتی آدم ندونه کجای مسیر ایستاده، هر مهارتی می‌تونه هم‌زمان مفید و بی‌مصرف باشه. مسئله‌ جهان امروز فقط این نیست که چه چیزی یاد می‌گیریم؛ مسئله اینه که خودمون رو در نسبت با این یادگیری کجا می‌بینیم.

اینجا بود که با خودمون گفتیم:
چطور می‌شه یه رویداد سالگرد آموزشی رو طوری طراحی کرد که فقط مرور برنامه‌ها و دستاوردها نباشه، بلکه فرصتی باشه برای مکث و تمرکز روی خود شرکت‌کننده‌ها؟ یه مکث کوتاه. مکثی که به آدم اجازه بده قبل از فکر کردن به قدم بعدی، جای پای فعلیش و همه ردپاهای گذشته‌ش رو ببینه.

برای خیلی از هنرجوهای دیزاین و هنرهای دیجیتال، کارکردن با فرم و حجم اغلب از پشت صفحه‌نمایش اتفاق می‌افته. مدل‌سازی، رندر، موکاپ و خروجی‌های تمیز. اما وقتی پای حجم واقعی وسط میاد خیلی‌ها متوجه می‌شن که درک‌شون از فضا، مقیاس و متریال هنوز جای کار داره. لمس‌نکردن متریال، اشتباه‌نکردن با دست و ندیدن نتیجه‌ی تصمیم‌ها در دنیای فیزیکی، فاصله‌ایه که دیر یا زود خودش رو در کار دیجیتال هم نشون می‌ده.

Paper Art مدیومیه که با ساده‌ترین متریال‌ها شروع می‌شه، اما طراح رو مجبور می‌کنه با واقعیت حجم، برش، تا، خطا و اصلاح روبه‌رو بشه. تجربه‌ای که نه به خروجی بی‌نقص وابسته‌ست و نه به ابزار پیچیده، بلکه به حضور ذهن و ارتباط مستقیم دست و فکر متکیه.

رویداد رکسانا عسکری در مدرسه اینورس برای مواجهه با همین فاصله طراحی شد. رویدادی برای هنرجویی که می‌خواست دوباره با ساختن، اون‌هم به‌صورت دستی و مستقیم، ارتباط برقرار کنه و بفهمه تصمیم‌های کوچک در برخورد با متریال، چطور به فرم نهایی شکل می‌دن.