برای خیلی از هنرجوهای انیمیشن و هنرهای دیجیتال، این پرسش معضله که پروژهای که از تجربهی شخصی یا تمرین دانشگاهی شروع شده، دقیقا چطور باید به اثری تبدیل بشه که بیرون از اون چارچوب هم دیده و فهمیده بشه؟
مسئله پروژههایی که به میدانهای بزرگتر نمیرسن خیلی وقتها «بلد نبودن نرمافزار» یا «کمبود تکنیک» نیست. خیلی وقتها گره کار جای دیگهست؛ توی تصمیمهایی که قبل از تولید گرفته میشن، توی شناخت مخاطب، توی نحوهی روایت و در اینکه هنرمند چطور اثرش رو از خودش جدا میکنه و اجازه میده وارد جهان بقیه بشه.
رویداد نگار متولی در مدرسه اینورس با باز کردن یک مسیر واقعی، از ابتدا تا جایی که یک پروژه به جشنوارههای بینالمللی میرسه، به همین دغدغه پرداخت.
هفدهمین سالگرد اینورس
بخش بزرگی از ساختار آموزش امروز، هنرجو رو به سمت مسیرهای امن، قابلپیشبینی و شبیهبههم هل میده. مسیرهایی که نتیجهش شاید قابلقبول باشه، اما اغلب رد روشنی از هویت فردی توشون دیده نمیشه.
اینورس از ابتدا با این فرض جلو رفته که یادگیری واقعی اتفاقا از جایی شروع میشه که قطعیت کم و هنرمند به ناشناخته وارد میشه. همون نقطهای که هنرجو مجبور میشه انتخاب کنه، تصمیم بگیره، اشتباه کنه و مسئول مسیر خودش باشه. سالگرد هفدهم، بهانهای بود برای بازگشت به همین نقطهی شروع.
برای همین، طراحی رویدادهای امسال بر «دیدن مسیر و مشاهده تجربه» متمرکز شدن. اینکه هنرمندها از کجا شروع کردن، چه چیزهایی رو تجربه کردن، کجاها تردید داشتن و چطور با ناشناختهها روبهرو شدن. در کنار باقی برنامهها، رویداد نگار متولی در مدرسه اینورس هم درباره مهارتها و ساختارها بود، هم دربارهی نسبت هر فرد با خودش و با مسیری که انتخاب میکنه.
در همین چارچوب، مفهوم «آینه» بهعنوان نماد سالگرد امسالمون انتخاب شد. آینه قرار نیست جواب همه سوالها رو بده یا یه راهحل جادویی نشونمون بده. آینه قراره مکث ایجاد کنه. تا هرکس لحظهای از شتاب بیرون بیاد و خودش رو در نقطهای که ایستاده ببینه. بدون مقایسه با دیگران، بدون نسخههای جمعی، بدون عجله برای شبیهشدن به دیگری.
جهان پر از مسیرهای تکرارشدهست، اما هیچ نسخهی دیگهای از شما وجود نداره. اگر قراره چیز جدیدی در عرصه جهان ما ساخته بشه، درست از همین نقطه و درست از خودش شما شروع میشه.
همچنین بخوانید: دعوت به نگاهی دوباره، برای هفدهمین سالگرد اینورس
در رویداد نگار متولی چه گذشت؟
در این نشست، نگار متولی انیمیشن VR «نیممثقال زعفران» رو لایهبهلایه و با جزئیات باز کرد. روایت نگار هم مثل خیلی از ماها، از همون جایی شروع شد که هنوز پروژه شکل قطعی نداشت.
دربارهی انتخاب مدیوم واقعیت مجازی صحبت کرد و توضیح داد که چرا VR برای این پروژه مناسب بود و به موفقیتش اضافه کرد. در واقع، VR در این اثر نقش مستقیم در نحوهی روایت داشت چرا که مخاطب انیمیشن نگار فقط بیننده نیست، مخاطب داخل فضا قرار میگیره و همین موضوع قواعد روایت رو عوض میکنه.
متولی بهزبان ساده توضیح داد که وقتی مخاطب «درون» جهان اثر قرار میگیره، تصمیمهای کارگردانی، میزانسن، ریتم و حتی طراحی صدا اهمیت متفاوتی پیدا میکنن. تفاوت نگاه دوربین در انیمیشن خطی با تجربهی ۳۶۰ درجه همینجا خودش رو نشون داد.
بخش مهمی از جلسه به مرحلهی پیشتولید اختصاص داشت. اینکه قبل از ساخت حتی یک فریم، باید دربارهی جهان داستان، منطق روایی و مسیر احساسی مخاطب تصمیم بگیریم. نگار متولی تاکید کرد که خیلی از پروژهها دقیقا چون این مرحله رو جدی نمیگیرن، در میانهی راه از هم میپاشن.
یکی از نقاط کلیدی نشست، بحث دربارهی تست اثر با مخاطب غیرمتخصص بود. نگار توضیح داد که چرا بازخورد کسی که زبان فنی انیمیشن رو بلد نیست، میتونه از نظر روایت و تجربهی احساسی بسیار راهگشا باشه. مثالی که مطرح شد، تغییراتی بود که بعد از دیدن واکنش مخاطبان عادی در روایت اثر ایجاد شد؛ تغییراتی که شاید از نگاه حرفهای غیرضروری به نظر میرسیدن، اما تجربهی کلی کار رو دقیقتر و انسانیتر کردن.
رویداد نگار متولی در مدرسه اینورس کاملا گفتوگومحور پیش رفت. شرکتکنندهها سؤال میپرسیدن، مسیر بحث تغییر میکرد و روایتهای جدید ارائه میشد. همین تعامل، برای خیلیها مهمترین بخش رویداد بود.
نگار متولی و پشتوانهی این تجربه
نگار متولی دانشآموختهی برنامهی بینالمللی Re:Animaست؛ برنامهای مشترک بین چند دانشگاه اروپایی که تمرکزش بر انیمیشن مؤلف و پژوهشمحوره. این مسیر تجربی نقش مهمی در شکلگیری نگاه تحلیلی نگار به روایت و فرم داشته.
در سالهای اخیر با استودیوهای بینالمللی Ten2Ten Films، Astrea، Studio Geppetto و Manette همکاری کرده و همزمان پروژههای مستقل خودش رو جلو برده.
انیمیشن VR «نیممثقال زعفران» در بخش Venice Immersive جشنواره فیلم ونیز به نمایش دراومد و موفق به دریافت Special Jury Prize شد. این اثر همچنین در جشنواره Art*VR Prague جوایز Jury Award و Grand Prize رو دریافت کرده.
همچنین بخوانید: یه تقاطع، دو روز، سه ورکشاپ! (گزارش اولین برنامه از ورکشاپهای The CROSS)
این مسیر ادامه داره
برای هنرجویی که تازه وارد این مسیر شده یا در میانهی راهه، دیدن چنین تجربهای میتونه مسیر حرفهای رو شفافتر کنه. اینکه بفهمه پروژهی موفق الزاما از اعتمادبهنفس بیپایه یا مسیر بیچالش نمیاد، بلکه نتیجهی تصمیمهای آگاهانه و باز بودن به بازخورد و تغییره.
رویداد نگار متولی در مدرسه اینورس تلاشی بود برای نزدیککردن این تجربه به هنرجوها، بهعنوان مسیری واقعی که میشه ازش یاد گرفت.
اینورس قصد داره در ماههای آینده همچین رویدادهایی رو ادامه بده. هدفمون اینه که رویدادهایی حضوری با هنرمندانی برگزار کنیم که در میدان واقعی و بینالمللی فعالان و حاضرن تجربهشون رو بیواسطه با نسل جوان به اشتراک بذارن.
اگر دوست دارید در شکلگیری این برنامهها نقشی داشته باشید، حتما باهامون ارتباط بگیرید و بهمون بگید دوست دارید رویداد بعدی دربارهی چه موضوعی باشه.
منتظر دیدن شما در رویدادهای بعدی اینورس هستیم.