دومین بوتکمپ مدرسه اینورس با موضوع موشندیزاین برگزار شد. این بوتکمپ در ۱۴ روز بصورت آنلاین و حضوری و با شرکت ۱۱ تیم زیر نظر منتورها، امیرحسام میرصادقی و ایمان یاری برگزار شد. در این بوتکمپ هنرجویان یک پروژه حرفهای موشندیزاین رو از صفر تا ۱۰۰ اجرا کردن.
امسال همه ما در مدرسه اینورس چه به عنوان مدرس و چه همکاران اجرایی، در ۱۴ سالگی مدرسه و به پشتوانه یکدیگر سعی کردیم تا قدمی کوچک برای کمک به دانشجویان برداریم. از اینرو، تصمیم گرفتیم تا با درآمدی که از کمپین سالروز اینورس عایدمان میشود، کار مهمتری انجام دهیم و دورههایی را به صورت رایگان در اختیار دانشجویان ایران عزیز قرار دهیم.
نقاشی دیجیتال خلق شده توسط هوش مصنوعی، برنده بخش هنر دیجیتال رقابت هنرهای زیبا در ایالت کولورادو شد هرچند این قضیه با انتشار اولین تصویرهایی که هوش مصنوعی ساخته بود و بعد Dall-E و Midjurney خیلی هم دور به نظر نمیرسید اما الان که واقعا انقدر نزدیک شده من فکر میکنم مسئله رو میشه با چند تا سوال مطرح کرد، این که آیا واقعا میتونیم به این تصویرها بگیم هنر؟ اگر آره، چه ویژگی باعثش میشه؟ و اگر نمیتونیم پس هنرمندها الان نگران چی ان؟
به نظرتون الان که دیگه تو فضای آنلاین آدما از بازاریابی و تبلیغ فرارین، یک شرکت نوپا چطور میتونه کارش رو شروع و تولید محتوا کنه؟ توی بازار رقابتی امروز جای تبلیغات دقیقا کجاست و چرا هنوز بعضی از شرکتها کورکورانه تبلیغ میکنن؟
به نظر جو پولیتزی، نویسنده و فعال بازاریابی محتوایی، امروز چالش اصلی شرکتی که تازه کارش رو شروع کرده دیگه دسترسی به سرمایه نیست، بلکه دسترسی به مخاطب و تولید محتوا. برای همین به جای تمرکز روی محصولی که تولید کردیم و تبلیغ برای فروشش باید روی مخاطب و نیازهاش متمرکز بشیم.
همچنین بخوانید: دوره جامع استراتژی محتوا
پولیتزی توی کتاب «کارخانه محتوا» که نشر آموخته چاپ کرده درباره این که چطور روی مخاطب تمرکز کنیم و چطور برای مخاطب محتوای تاثیرگذاری تولید کنیم و اهمیت این قضیه توی موفقیت یک کسب و کار صحبت میکنه.
کارل یونگ، روانکاو مشهور سوئیسی، ۱۲ الگوی متفاوت برای دستهبندی شخصیت انسانها تعریف کرده که در برندینگ هم کاربرد داره.
در واقع خیلی وقته که از این کهن الگوها توی تعریف هویت برند هم استفاده میشه. این الگوها به کسب و کارها کمک میکنن تا با توجه به مخاطبهاشون، استراتژیهای بازاریابی کارآمدتری انتخاب کنن و برندینگ موفقتری داشته باشن. توی این مطلب میخوایم این الگوها رو با هم بررسی کنیم.
آیا هنوز به لباسهای واقعی نیاز داریم؟
صحبت از دیجیتال فشن چند سالی هست که شروع شده، اما با همهگیری کرونا و کنسل شدن خیلی از فشنشوها و هفتههای مد، تنها جایی که آدمها هنوز میتونستن از لباسا و استایلشون برای مطرح شدن استفاده کنن، صفحههای مجازی بود و اینطوری شد که دیجیتال فشن به صورت جدیتر وارد صحنه شد.
اما کی لباسهایی که تو دنیای واقعی وجود ندارن رو میخره؟ اصلا با طراحی لباس دیجیتال و مد دیجیتال، چه کارایی میشه کرد؟
همچنین بخوانید: طراحی مد پایدار